Door: Jannie Bakker

Ek eb een zwak veur goeie doelen.  Onger, ziekte, rampen: et doel kan zo goed niet wezen of ek doe mee. En senior ook. Een collectebusse is netuurlijk et makkelijkste, mær wi-j eten ook op gezette tieden kruudkoeke ten bate van de zangverienige, euliebollen veur de voetbal, stroopwoafels veur Oost-Europa, drup veur de Oranjeverienige en snært veur de fanfare. Ie mærken wel: ek bin gien fiesterkonte as et veur een goed doel is. Mær wat as lest gebeurd is, gong teværre. D’r was weer ies een verkoopdag veur een ontzettend goed doel. Door zol wærkelijk van alles te koop wezen: zelfgebakken cake, eigengebreide sokken, gebörduurde slabben, uusgemaekte jam, now ja, ie begriepen wel: ek mosse d’r even èn. Ek zee mær neks tegen senior want ondaanks zien Bourgondische inslag en gulle ærte ef die et níet zo op deur onbekenden zelfgebakken cake. “Ie wieten nooit wat d’r mee gebeurd is”, zæg ie dan. “Geeft mær zó een paer euro”.  De pierekerd.

Afein, ekke noar die verkoop en et gække is: aa’k door dan ienmoal lope, dan koom ek tot bezinning. Wat muu’k now met jam, dat verskimmelt ons altied in de kaste. En senior kreg zwietvoeten in die zelfgebreide sokken. Dus besluut ek um mi-j mær te bepærken tot de gok-alle: roaden oevule snoepies as d’r in een pot zitten, skatten oe zwoor as dat krentenbrood is, oe as die poppe et, wat as die rollade weegt en wie as an et einde van de dag et dechtste bi-j de wooreid zit, die  kreg dan et krentenbrood of de rollade thuusbezörgd.
Ek doe met alle spullegies mee-edoan, op iene noa. Ie kunnen ook nog roaden oe laank as een opgeruulde værse wörst is, mær dat zie’k niet zitten: die wörst is in ieder geval vuus te laank  en bovendien: ek olle niet van værse wörst. Wel van rollade.
‘s Middes bin ‘k allienig in uus en de iele verkoop al weer oaste vergeten as tegen vuuf uur de belle get. Neksvermoedend doe ‘k lös en onmiddellijk krie’k een gigantische skale onder de neuze met doorop, nog altied opgeruuld en eindeloos, de værse wörst. “Asteblief!” zæg de  vrouwe die achter de wörst verstopt zit, “ie em em eerlijk ewunnen!”  Zie straalt et uut.
Even bin’k sproakeloos en wi’k de wörst al oaste anpakken, mær dan koom ek bi-j mien positieven. “Mær dat kan niet!”, breng ek uut. “Ek eb niet mee-eroaden op die wörst. Ie bin verkierd! Misskien muut de rollade ier wezen? Of et krentenbrood?”
Now betrækt et gezechte van de vrouwe. Met muuite löt ze de skale met de wörst een moment op iene nærm balanceren en groffelt ze met eur aandere aand in eur zak um d’r een pepiertien uut op te diepen. “Ier stet et toch æcht. Worst gewonnen door Bakker, op dit adres. Ek bin ier toch op nummer vieve?”
Ja, dat kan ‘k niet ontkennen. “Mær ek eb æcht niet mee-eroaden op die wörst. D’r kan niet wat verwisseld wezen?” probeer’ek nog een keer.
Now wördt de vrouwe een bietien grammietig. “Dat kan niet. En trouwens: de rest e’k al rond-ebracht, dit is et leste. Vooruit, pak an die wörst. Ie bin toch op de verkoop ewest? Dan zu’j oe wel vergist em of oe dan ook, ek muut in ieder geval ier die wörst bezörgen!” en met een ongeduldige beweging prebeert ze’m mi-j in de vingers te drukken.
Mær now krieg ek em ook achter et oor en ek verstoppe mien aanden achter mien rugge. “Ek muut die wörst niet!” breng ek uut. “Ek eb niet mee-edoan en ek lusse trouwens ook gien værse wörst, en zeker gien aanderalve meter!” en dan doe’k een stap achteruut um de deure veur eur neuze dechte doen. Mær zie is mi-j veur en öldt eur voet d’r tussen. “Zie’j wel!” röp ze triomfantelijk, “Ie wieten precies oe laank as ie is, ie em wel mee-edoan! Asteblief, pak an of ek zet em oe veur de deure!”
Ek wil net ook mien stemme ver-effen en overgoan op een minder-betaemelijke meniere van converseren as senior neksvermoedend de oprit opfiest. Onmiddellijk veraandert de vrouwe van strategie. Zie zet eur surprise-surprise-gezechte weer op, wendt eur tot senior en kirt: “Ie bin de heer des huizes? Asteblief, de værse wörst! Eerlijk ewunnen!”
“Wat zæ’j mi-j now?” röp senior uut. Ek zie zien gezechte verrast bi-jkleuren en kriege opiens een angstig vermoeden. Geruisloos sluup ek achteruut de kaemer in woor aa’k mi-j verstoppe achter de gedienen. Dit wi’k niet meemaeken.

Vuuf menuten laeter ef senior mi-j toch evunden en stet ie met de aanderalve meter værse wörst in zien aanden noast mi-j te glunderen. “Wat múú’k d’r in vredesnaeme mee!” biet ek em toe. “Ek eet et niet, mi-j te vet. En ek weigere ook um d’r oen aorta mee dechte te plemuren!” 
De euforie gledt in ien keer van zien gezechte  en beteuterd kek ie mi-j an. “Ek kan toch ook niet elpen da’k een wörst winne”, zæg ie nog. Dan zet ie et dolgedraeide dink op et anræcht en sloft ie de tuin in.
 
Ek eb de wörst in vuuf stukken akt en in de diepvries estopt.
Twie stukken e’k mee-eneumen noar de buurtbarbeque. ’t Was zo op.
De volgende twie stukken e’k ebroaden toen as nummer viere met zes kammeroaden bi-j ons thuus voetbal zat te kieken. In een oogwenk was et börd skone leeg.
Et leste stuk is op een oavmd dat ek niet thuus was op onverkloorbere wieze uut de vriezer verdwenen. Ek vreze da’k d’r nooit achter zal komen woor dat ebleven is.