Volle moane   (dialect)

Erwin stond tot an zien middel in de euliegladde zee te wiegn, met ’n bekertien rumpunch in d’aandn. Et was volle moane en iemand van ’t personeel van Nature Island Express ad bedacht dat wi’j met ’t personeel elleke keer as ’t volle moane was erns op ’t grune jungle eilaand Dominica ’n börrel te doen. Wi’j waarn met ’n man of tiene, en Erwin, ’n donkere copiloot, ad zien Mazda op de verloatn kustweg ezet, zien kiste met grote lummels van spiekers, met ’n meter of

dertig kaebel, d’r uut ‘aelt en op ’t strand ezet. De moane skien deur de blaedn van de roerloze klapperboomn, en de grondstewardessn addn lekker aeppies emaekt en kann’ vol met rumpunch. Dit was gevoarlek spul, want zie stooktn ier eur eign rum, en gien iene wus oe sterk dat precies was. Dat wörde dan emengt met vers passievrucht sap en met ’n keneelstok d’r in ’n tiedtien wegezet. ’t Spul was zachte, en drunk weg as ’n glaessien vruchtnsap, tot aaj d’r drieë opaddn, dan begonn-ie spontaan te zingn of ie deunn aandere spontane  uutingn van ongeremde bliedskap.
Ek stonde ook in ’t waeter, te wiegn op de muziek van Bob Marley, die zie Buffalo Soldiers ten geheure bracht.  De umgeving, de meinsn, de muziek, de superrelaxte sfeer zörgde d’r veur dat ek eindelek ies begreep wat onze Bob now beweugn ad zulleke muziek te maekn. Ier veul alles op zien plaese. Erwin wörde eploagt deur ’n paer maechies die op ‘m verkekkerd waarn. I’j trök meidn an zoas stroop dat dut met vliegn. Ooit ad ie mi’j verteld dat zien vaer bi’j zes vrouwn achtnderteg kienders op de weerld ezet aar. Maer dat was neks vergeleekn bi’j Daniel Greene, zee Erwin, want die ad d’r teegn de viefnzeumteg. Daniel was zeune van ’n Amerikaanse ingenieur die nog mee ebouwt ad an ’t Panamakanaal, en die met zien geld de ellefte van alle grond op ’t eilaand ad ekocht. Daniel ad al dat werrek verricht in ’t baede van Josephine (Ja, die van Napoleon), dat ie ad ekocht in Martinique, ’t Fraanse eilaand net ten zuudn van Dominica.                                                                       

Iederiene op ’t eilaand was min of meer streng katholiek, maer as ’t op de sexuele ethiek ankwam dan ging de Bubel in de prullemaande en sleunn ze an ’t riepn dat ’n knien van skaemte niet zol wietn woar as ie kiekn mos. Muuzn dreupn beteuterd of. D’r was iene van die copilootn die zee dat dat kwam umdat zien veurolders van de Mantingo stam waarn uut wat now Ghana is, en dat die noar de Caribische eilaandn aelt waarn umdat ze groot en sterrek waarn en ’n sterrek ras van slaevn mossn veurtbrengn, en ja, dat zat ‘m nog altied in de geenn, die onbedwingbare vermienigvuldigingsdrang.

Op noar Antigua
De volgnde middeg mos ek met Erwin noar Antigua vliegn. Doar zolle wi’j ’t stoffelijk overskot opaeln van ’n olde vrouwe die in Miami overleedn was, en in eur geboortegrond op ’t eilaand wilde begraevn wördn. De Beech 99 ad ’n open cockpit, met drekt d’r achter an weersziedn van ’t gangpad ’n  enkele rije stoeln. De middelste achte addn wi’j d’r uut aelt, doar zol de kiste koomn te stoan, dan was d’r veur nog ruumte veur twie man, en d’r achter veur nog viere. Veurin zattn de begraefenis ondernemers, achterin femilie. Ien kleindochter ad gelieke de onverdielde andacht van Erwin zodat ie meer achtersteveurn zat dan deur de veurroete te kiekn woar as wi’j en gingn. Op Antigua anekoomn kwam uut ’n speciaal vertrek ’n pallet met ’n grote rechtoekege witte deuze met ’t logo van American Airlines. ’t Was drekt dudelek dat dat zo nooit in ’t vliegtuug zol passn, dus aeldn wi’j de strapexbaandn d’r of en ’t kerton, en veur de dag kwam ’n grote pompeuze metallicgrieze sarcofaag. Ek klumme alvaste in ’t vliegtuug um ’n moter te staertn en de verkeerstoorn op te roepn dat wi’j over tien menuutn wegwolln. Achter de grote raemn was ’t stek-iete, en ek zwiette as ’n peerd. Achter mi’j trökkn de twie begraffenisnegers met vuule muuite de kiste noar binn. Erwin en de skoonzeune stonn buutn te douwn en te stuunn onder ’t gewicht. ’t Zwiet gutste ze van de kop. De kleindochter zat op ’n stuultien achterin met ’n plestikkoarte eurzelf wat koelte toe te wuivn, en eindelek stond de vracht op zien plaese. Ek stertte de aandere moter, Erwin leup nog eempies um ’t vliegtuug en um te kiekn of alle deurties en luukies dechte waarn, leup ’t traeppien op, trök de deure dechte en vergendelde ‘m . Ek draeide mi ‘j umme, um te kiekn woar as ie bleef, en i’j stond mi’j ulpeloos an te kiekn. De kiste was zo bried dat ie d’r an gien kaante langes kon, ’t was maer ’n klein en smal vliegtuugien. Ek wenkte ongeduldeg, Edwin draeide ‘m umme noar de femilie, trök verontskuldegend zien skolders op, zo van; ek kan d’r ook neks an doen, en beug zich veurover en begon over de donkergrieze kiste noar veurn te tijgern op aandn en voetn. Zien kaele zwerte kop kralde van ’t zwiet. Ek eb nog nooit zulleke raere gezechtn ezien. Gien iene wus ‘m d’r road mee, want dit bin gien dingn die aaj daegeleks zien. Et was wel dudelek dat Erwin gien drukte meer oefde te maekn veur de kleindochter, die blek sprak boekdieln.

En weer terugge
Wi’j addn of espreukn dat Erwin de terugvlucht zol doen. ’t Vliegveld Canefield op Dominica ad maer ’n iele körte baene. De nadering noar de baene begon ongeveer ter eugte van ‘n klein kerrekien op de westeleke euvelelling, met ’n kerrekof met uutzicht op een platina zee die glinsterde in de middagzunne. De eindbestemming van onze ‘betaelnde laeding’. Net veur de baene mos ie ’n klein buchien maekn veur ’n grote rots die in de naderingszone uutstak. Doarnoa kon ie gien baenlengte verspilln met probeern ’n mooie landing te maekn, want dan verdween ie an d’aandere kaante in ’t sukerriet. Dus ’t was KLABATSSS teeng ’t dek, as of ’t ‘n vliegdekskip was. Erwin deu zien KLABATSSS met zovuule vertikale sneleid dat, as ek ’n kunstgebit ad aar, dan ad et op de vloere eleegn. Dit was gien landing maer ’n ankomst. I’j keek mi’j an, ’n bietien onderzuuknd, en ek zee over de interkom;’Fraai is aanders, maer wi’j bin d’r’.  Dat dacht zien maechien achterin ook, want zie keek ‘m niet meer an, toen ze veur de cockpit langes ’t kleine luchtaevn gebouw inleup.   Erwin zat d’r verslaegn bi’j toen ie de pepiern invulde en zien logbuukien. Ek zaege; ‘Wat wi’j goan doen is zo eempies bi’j mi’j tuus ’n kolde Eineken d’r ingooin, doar knap ie van op!’ Dus kreeg ek van Erwin ’n lift ’n paer onderd meter de euvel op. Doar em wi’j ons in angmattn op de veranda loatn zakkn met ieder  ’n kold biertien. Doar zage wi’j ’n gloeind oranjerooie zunne in de Caribische zee zakkn, en besleutn dat wi’j d’r neks meer an veraandern konn.