Illustratie: Het cafe aan de Oosterkaai, en met tapt er Warsteiner. © Hans Mateboer  

GAELLEMUUN - Cafe de Roef was ’n umgebouwd uus an  de Oosterkaai. De eigenaar iette Harm Schaap, i’j was de zeune van ’n binnvoart skipper die veur ’t leste zien anker uutegooid ad in Gaellemuun. Aerrem was ’n  echte erbergier, i’j was goed veur zien klaantn , en i’j at en drunk net

zo aerd mee as zien klaantn. Zien dekke boek öng altied in ’n vuus te strak bloesien, en as ie de skullek niet veur ad zee ’t vollek an de bar, teeng aandern die d’r veur ’t eerst kwaamn zittn, dat ze maer eerst ’n leemsverzekerege mossn ofsluutn, want as d’r ooit toch ies ‘n knope van de bloes van Aerrem of knalde, dan zol dat met zovuule geweld goan  dat aa’j die teeng de kop zolln kriegn dan waa’j zo dood as ’n piere.
 D’r waarn weineg meinsn die d’r wat van snapten woarumme as Aerrem Duus bier tapte. Maer Duuse beutiesmeinsn die konn ’t wel waardeern. Aerrem Skoap iette in de volleksmond Groap Skoap, Groap as ofkörtege veur Groapert, want ’t verael wol dat as ie op de pof bi’j ‘m gingn, die reeknge misterieus vermienegvuldegde. Now bin ek pesoonlek altied teeng dingn loatn opskrievm op de latte. ‘n Paer pilsies muu’j toch gewoon ofreeknn? En aanders i’j ‘n paeronderd meter verderop ’n pinautomaat. Dus ek eb Groap Skoap d’r nooit op kunn betrappn, maer ja meinsn blievm soms lange ’n onneuzel verael deurvertelln. En koomt in Gaellemuun maer ies van ’n reputasie of!!
De gelagkaemer was knus, en ad mooi uutzicht op de binn’aevn. An de muure öngn zeetafereeln, en ’n vergeelde foto van ’t skip van zien vaejer woar as Aerrem in de roef op de weerld was ekoomn, in de skaduw van de Lorelei. En dan zee Aerrem; ’t Eerste wat ek te drinkn krege was Duus bier, en doarumme tapp’ek dat now!’  As meinsn vreung woarumme as ie nooit ies wat an ‘t interieur dee dan stak ie d’aandn in de lucht en zee ie, ‘Ek bin maer ’n aerrem skoap’ .  In ’t keukntien ad ie altied ’n grote ge-emailleerde panne vol met gakballn, d’r stond ’n tosti iezer, ’n panne met satesous, en ’n magnetron. En ’n grote koelkaste noast ’t aareg. ’t Was d’r wel skone. Boovm ad ie twie kaemers en ’n does, en die veruurde die as zimmer frei. Dat deunn meinsn maer ien keer, want ie krieng weineg sloap aa’j boovm ’n gelagkaemer zittn.
Now muu’k oe vertelln dat, mog ie dat nog niet begriepn, ’t tael gebruuk in zo’n etablissement bepoald aanders is dan in de konsistorie van de PK kerreke umme maer ies ’n dwaers stroate te nuumn. Maer as ’t Aerrem te görteg wörde, dan zee ie wel, Jonges,jonges,jonges, muut dat now?’ Dat zee ie ook toen zien stamgastn ’n dwaerse klaante uut Asselt met zachte dwang zien kroegien uutwerrektn. Dat ging zo, die Skoapekoeke was op vrijdagmiddeg bij d’Edel achter de tufter van doan ekoomn en toen wol zien brommertien niet loopn. Toen ad ie zien vriendin ebelt of die ‘m niet kon opaeln, en was ie in de Roef  goan wachtn op eur. Toen ie veur ’t eerst de dekke boek van Aerrem zag zeg ie: ‘Ie bin zeker ook op de brommer?’  ‘Oe zo?’ zeg Aerrem. ‘Now, ek zie t’aaj  d’ellem onder de bloes em’, en i’j skeut van zien eing grappegeid in de lach. Aerrem streek vertederd over zien baellechien, lachte ’n bietien en leup de keukn in. Maer doarmee was de kowse niet of. Aa’j an Aerrem kwaamn kwaam-ie an Klaas. Klaas de Kleidoeve, meubelstuk van de Roef,  kwam overeinde en zeg;’Dink-ie, onbenullege skoapekoeke ’t aaj bin, tazzie ier maer zo binn kunn loopn en Aerrem beleedegn? ’d Asselder keek Klaas an, i’j innekte nog wat noa over zien graeppien, maer dat werrekte as ’n rooie lappe op ’n stier. Siem Trummechien kwam d’r ook bi’j stoan en skroewde,’Klaas, wi’j gooin ‘m der uut’. En veur tas die Asselder nog maer wat kon zaegn wörde i’j deur Siem en Klaas in de lurrevn egreepn en de stroate op etroend. Dat was zo’n keer dat Aerrem  de keukn uut kwam en zee ;’jonges, muut dat now?’.                                                                                                                            Klaas keek ‘m ongeleuveg an. ’Ie loatn oe toch niet op de kop zittn, ie loatn oe toch niet beleedgn?’     ‘ Krek’, zeg Siem, ‘Klaas ef de balleg nog vuule dekker as oe, woarumme nemp ie die niet op de körrel?’ Doar was Klaas minder over te spreekn, maer i’j gaf laeter toe dat Siem wel geliek ad. Siem was gien lecht, dus die kwam met dat soort uutsproakn wel weg. Aerrem vond eur reaksie nogal overdreevn, i’j was best iel meegoand met zien klaantn.    Van achter de toog  beklaegde i’j  zich dat ie gien geld ad aar veur ’t getapte pilsien.  Dus kreeg ie van de Kleidoeve d’opdracht um ‘m maer bi’j um op de reeknge te zettn. In de Roef kon iederiene uut Gaellemuun raere dingn zaegn, en dan zee’n aandern, ‘keerl wat proat ie raer’, maer as ’t er iene uut de Sluus was, of Asselt, die onzin uutkroamde, now, dan stond ie buutn veur t’aaj pap konn zaegn.