Illustratie: Het cafe aan de Oosterkaai, en met tapt er Warsteiner. © Hans Mateboer  

Klaas
De Roef ad ’n aantal ondstrouwe klaantn, die, as Aerrem de tente ooit ging verkoopn, gewoon bi’j d’inboedel ereeknd wördn as ’n vleesgewördn goodwill, zeg maer. Ek zal z’allemoale an oe veurstelln, dit bonte gezelskap. Klaas de Kleidoeve d’r aaj al van eurt, i’j iette eigeluk van de Klei

van d´achternaeme, en i’j was staepel op posdoevn, as ie niet in de Roef zat, zat ie in zien doevnokke, vandoar zien bi’jnaeme. Klaas was vuus te dekke, as ie noar de wc ewest was en i’j kwam terugge dan zwiete i’j as ’n belgies trekpeerd, allient al van dat bietien inspännege. Meinsn zeenn wel ies teeng em dat ie d’r wat an mos doen, want dat ie aanders niet iel olt zol wörn. Maer dan sleu ie op zien boek en dan  kwam ie met de geijkte grap; ‘Joarn eb ek ier in investeerd, dan goane wi’j dat now weer teruggedraein? Ek dache ‘t niet’. I’j was al joarn geleedn ofekeurd, vanwege de knie’n, die waarn onder zovule overgewicht tot op de droad versleetn.  Klaas ad kiend nog kraeije, i’j woonde allient met zien doevn an de Beatrixstroate. De Roef was zien eigenleke uuskamer, en dat was veur Aarnt net zo.

Aarnt

Aarnt was ook al ’n paer joar klaante, en was ook bezig de status ‘meubilair’ te verwerrevn. Eigenlek nog ’n jonge vent vergeleekn bi’j de rest die allemoale in de veerteg of vuufteg waarn. Aarnt woonde bi’j ’n ome en tante in noadat zien olders waarn verongelukt met d’owto. Aarnt was, iel vaag, ’n iel klein bietien, soort van autisties, temeinste dat ad  Gärmt, nog ’n klaante,  ooit ies ezegt. I’j ad gien enkel gevuul veur umor, i’j zag alles verskrekkelek zwert wit, i’j ad ’n fotografies ge-eung, en as d’r iene raere proat uutkroamde woar volgns Aarnt neks van klopte dan zee ie allient maer: ‘Chhcchchchgggggchchchcggg’. I’j zat altied an de stamtoafel te leezn, en alles wat ie ooit eleezn ad vergat ie nooit meer. Elleke weke spitte i’j d’iele leesportefeuille deur, van de Story tot de Panorama, Autoweek en Margriet. En dan las ie de kraantn nog.  En zo kwam ’t dat i’j iel vuule wus, i’j was ’n informasiesponze.  I’j kon overal over meeproatn en as ie ’n miening erns over ad, dan ad ie die rechtstreeks over eneumn van de skriever van die miening. De Roef was Aarnt zien echte femilie. Aarnt drunk allient maer spa rood, en i’j fieste vuule. Zo dekke as Klaas was, zo slaank was Aarnt. Zien subtiele verskil in zien gedrag vergeleekn met aandern wörde toe eskreevm an ’t feit dat ie met de geboorte net wat te laank in ’t geboortekanaal was blievn plakkn, en ’n klein diel van zien ersns iel kört te weineg zuurstof ad aarn. Doarumme ad ie ’n baene in de werrekplaese in Zwolle. I’j was ’n boom van ’n keerl, en zo sterrek as ’n bere.     

Siem
                                                                                                                                                         En dan aa’j Siem, met de bi’jnaeme Trummechien, die naeme  ad ie ekreeng umdat ie altied in de drumbend leup met ‘n tromme veur de boek. De drumbend was Siem alles, ien keer in de weke oeffn, dat was ien van de twie oams dat ie niet in de Roef zat, ‘d aandere was zundag, dan was de Roef dechte. I’j was aepetrots op zien uniforrem, i’j was ’n goeie sulle, niet bepoald snugger, vrijgezel, woonde in ’n uus op ’t einde, en i’j werrekte ook in de tapijt. ’s Zoaters, as ie niet erns en mos met de drumbend was ie vrijwilleger in ’t tapijtmuseum.

Garmt

Gärmt, die ek net al nuumde, was ook ’n trouwe klaante. Gien iene wus woar ’t ooit vandoan ekoomn was, i’j zellef ook niet, maer in Gaellemuun nuumdn z ‘um ’t Lepeltien, of de Lepel. ’t Was ’n klein skriel keerltien met geel boernonde oar, en um dat ie boovn op kael wörde ad ie ’n paer van die lange flertn die kamde i’j van boovm ’t linker oor, ielemoale over de kroene noar de rechterkaante. As ie op zien fiesien ankwam en ’t waeide erd, dan verdween ie eerst in de wc um zien skaerrege bussien oar weer in ’t gareel te krieng. I’j was ’n regelrechte neuroot, i’j vond alles wat ie niet kende of vertrouwde gelieke verdacht, i’j kwam sins ie eskeidn was Gaellemuun nooit meer uut, i’j mos neks em van die boze grote weerld achter Mastnbroek. I’j was zo maeger dat de moatn in de Roef altied graeppies d’r over maektn: ’Gärmt, ’t Is wiendkracht viere, zo’j wel noar uus fiesn?                                                                                       
Of dan Klaas; ’As Gärmt runtgnfotos muut neemn in ’t Sofia mag ie de kleern an oln’.                 
En Siem: ’I’j is zo allemachies maeger, aa’j ‘m teeng ’t lecht oln kuj de drolln zien zakkn’. Siem was altied ’n bietien cru. Gärmt ad zien vrouwe ontmoet bij Krisman in ’t Engelse werrek in Spoold bi’j Zwolle, doar ad i’j ’n brullefte van ’n collega. Klazien werrekte in de bediening. Zie kwam uut Nei Luusn. Zie addn ´n uus betrökkn op de Griente, en wolln greeg kienders. Toen dat niet wol lukkn ging ´t langzaam achteruut met ´t uwelek. Zie störte eur  vol overgave op alles wat eetber was, gruujde en gruujde en knalde langzameraand uut eur voegn. Gärmt kreup stees vaeker in de flesse, bi´j Aerrem Skoap an de bar. Op ´n oamt was ie laveloos tuus ekoomn, doar ad ie lange over edoan, want ´t waeide erd, en toen was bij Klazien de moate vol. I´j zakte onderuut op de baanke, en zie skroewde teeng um:  ‘Wat zal ´t weenn, Klazien of de kroeg?’. Toen ad ie eur met lodderege oong an ekeekn en i´j brabbelde met dekke tonge; ‘ Wie is Klaaa-klazien?’. Och jonges, ´t dak vleug d´r of,  binn twie secondn soesde d´r ´n steelpaennechien raekelings langs zien kop en die kletterde met vule lawaai teeng de skoonmesselwerkmure achter Gärmt. I’j was op slag nuchter en nog nooit was ie zo rap noar  d’achterdeure evleugn. Tewiel i´j deur de tuin draefde skeerdn pannedeksels as frisbies rond zien eufd, en net toen ie bi´j ´t skuurtien was skampte ´m de wok van ´t achtereufd dat ie sterrechies zag. Zien geluk was dat Klazien zo dekke was dat ze niet snel veuruut kon, want toen de pann’lae leeg was kwam ze noar buutn op ´m of met ´n slaegersmes. As´n aezewiendond ging Gaermt d´r van deur, richting de Roef. Doar ef ie ´n weke Zimmer Frei eboekt, en toen ie al zien moed verzaemeld ad umme stiekem s´oams ies  in ´t donker langs zien uus te fiesn, zag ie dat ´t ielemoale leeg ´aelt was. Van die tied of an zat de Lepel bij Aerrem an de bar ´t iene sjekkien met ´t aandere an te steekn, en as ie de bael Brandaris leeg ad zee ie teeng Aerrem; ´I´j, doet mi´j nog ies zo´n buul van dat aepe oar´.  Gaermt was ´n technies maennechien, as ie nuchter was, en i´j verdiende de kost bi´j ´n groot transportbedrief.  I´j was gek op sleuteln, i´j ad  iene van d´ eerste Solexn ooit ebouwd, en as ze bi´j de moterklup erns niet uutkwaamn, technies gezien, dan beldn ze Gärmt op. Ek kan alles maekn wat ek zie, zee Gärmt altied, maer wonders duurn wat langer.