De decembermoand was al ’n oareg einde op streek, en in de Roef addn ze Suntekloas eviert in stijl en tradisie. Dat wil zaegn dat ze net as veurgoande joarn in de pyama bij Aerrem in de gelagkaemer umme de gashaard zaatn. Zie addn surprieses emaekt, en gedichies. Die van Aarnt was ’t körtst; Suntekloas/Die olde boas/ Zeg et leemn/is geevn en neemn. Maer now was de Kerst alweer in antocht en Aerrem ad op ’n stille dinsterdagmiddeg d’iele gelagkaemer umme etoverd i n ’n gezellege, winterse Kerstsfeer. I’j ad met spuitsnij klökkies op de raemn espeutn, en i’j ad noamaek ulst umme de boovnraand van de bar teegn et plafond  angn. In d’oek van de bar en de mure ad ie vanof de boovnste balk van ’t angnde flesserek ’n plestik trappe en doarvan of eklummn kwam ’n elektriese Kerstman, met ’n jutezaekkien op de rugge kwam de

plestik poppe noar beneedn skommeln, en as ie beneedn was dan zuchte i’j diepe, en dan klum ie weer noar boovn. Volgns Gaermt was t net ’n amster met ’n uutgeruulde meule. As ie noar beneedn kwam dan zee ’n blekkerege stemme; ‘Ho Ho Ho’ , en dan klunk et versien van Rudolf et rendier, en dan Jinglebells. Noa twie uur biern en ditzelfde ritueel van elektronische versies was Klaas d’r ielemoale
kloar mee. “Zet de radio asjeblieft maer weer an, en as d’r nog ien keer zo’n versien uut die dekke poppe kump, dan sloa ek em finaal van die lädder of.” “Ow, ow, ow, ek kieke d’r wel eempies noar, dan zörrege ekke wel dat ie gien lawaai meer maekt.”  Aldus Gärmt. I’j kreeg instruksies van Aerrem, dat de an uut skakelaar bi’j de Kerstman op de rugge zat. En dus ging Gärmt onder Santa zien rooie wambuisien, en klik, stilte. D’r ging ’n zucht van verlechting deur de gelagkaemer.
De Kerstman onder ’t mes.

Illustratie: Het cafe aan de Oosterkaai, en met tapt er Warsteiner. © Hans Mateboer

De plestik Kerstman lag poedelnaekt en glimmnd glad as ’n Chinese mandarijn, op de bar. Gärmt stond d´r bi´j as ´n volleerd chirurg. Siem keek toe, en Aarnd ook, van d´aandere kaante. Gärmt ad ´n sjekkien op  d´onderlippe bungeln, en eul zien eufd skief en ´t iene oge dechte ekneepn teegn de rook. I´j ruulde de Kerstman op zien zied, en met ´n klein skroevedraejertien maekte i´j ´t plaetien in de rugge lös. Ondertussn maekte Siem opmerkingn in de trant van dat de Kerstman nog dekker was dan Klaas, skaal iene op tiene dat dan.  Woarop Gärmt zee dat Klaas in ´t zieknuus best wel ofevaaln was, en dat de Kerstman leefde op ´n dieet van sukelakuukies en mellek. “Now, dan muut Klaas dat ook maer ies
goan eetn umme weer an te sterrekn.” “Geleuft mi’j maer,  i’j is al oaste weer op gewicht, toch Klaas, van al die ballegakkn met satesous?”   Klaas wol wat zaegn, maer i’j ad de ik, dus leut ie  ’n bierboer die zoas gewoonlek, ‘m diels deur de neuze d’r uut vleug. “Vaelt d´r oe nog wat op?”   Vreug Aarnt. “ Now, wat miss ek ier?”   Zee Gaermt met ´n nasale stemme umdat ie preut met zien sjekkien tussn de lippn. “   “ ´t Is ´n eunuch, onze Kerstman” .  “Watte?”  “ ’n Eunuch, is ie.”   “ Wat is ’n eunuch?”    “ ’n Keerl die zien gemag kwiet is.”     “En doar let ie op?”   “Now, ja, et veul mi’j op.”  “Kiek, Aarnt, muun ie ies luustern,

die Kerstman is erns  in ’n febriek in China emaekt, en die is met kleern en al in ’n deuze estopt, en die Chineezn goan d’r van uut dat ie die kleern nooit weer uut dut, dus woarumme zolln  ze de muujte neemn umme ‘m  uut te rustn met ’n derde bien, ein?”   “Fokke en Sukke em ook altied ’n piemeltien.”  “Maer dat is wat aanders, dat eurt gewoon zo, dat et artistieke vrij-eid.”  Ondertussn knipte Gaermt met ’n taengechien de dreudties deur noar de spieker achter in de rugge, woar die blekkerege kerstversies uutkwaamn. Met trefzekere aand skroefde i’j ’t dekseltien weer op Santa zien dekke rugge, trök ‘m

zien rooie peerdedeekn weer an, en zette ‘m op de lädder. I’j zette et skakelaartien over, tewiel Klaas  gespänn toekeek, as of ie bange was  dat de Kerstman alsnog weer lawaai zol goan maekn. Maer nee eur, i’j zuchte niet, i’j lachte niet, i’j klum stillechies met ’n vroleke blek bevreurn op zien dekke kop, zien trappe op en neer. ‘Ow eempies, ie bin nog wat vergeetn, zien jutezak met kedoochies.’  ‘Verdraeid, now, wacht eem’, ek zet em nog eempies uut.’  Gärmt draeide em umme, en pakte  et jutezaekkien van de bar, tewiel ie em erdop ofvreug wat d’r eigenlek in die zak zol zittn. I’j deu ‘m lös, keek d’r in en keek toen met oogn groot van verbazing noar de barkieper. “ I’joh d’r zit ’n bael Brandaris in joh, allemechachies.”  “ Tja,  de Kerstman wus gewoon dat ie oaste toe waarn an ‘m nije bael aepe oar.”  Sprak Aerrem van achter de bar, met ’n knipeugien. “En trouwns, bedankt veur dat klussien, ek waar em zellef ook al oareg zat an ’t wörn, die dekke rooie pongel met die jutezak.”