ERMELO - Eddy Bilder is een bijzondere man. Zijn hele voorkomen - donker haar, bruine wenkbrauwen, bruinige ogen- straalt zowel betrokkenheid als een zekere zakelijkheid uit. Dat wordt nog eens versterkt wanneer hij begint te praten: lange, weloverwogen zinnen, doorspekt met moeilijke en zorgvuldig gekozen woorden, rollen over zijn lippen. Toch is Bilder de rust zelve en gaat achter zijn veelheid aan woorden één en al daadkracht schuil.

Een gesprek in twee delen met de nieuwe burgemeester van Zwartewaterland, achtergrondfiguur met het karakter van een terriër. Vandaag deel 1, over de politiek. Volgende week deel 2, over werk en kerk.

Door Pieter Beens
Ons gesprek vindt plaats in Bilders woning in Ermelo. Het hoge huis, met een oprijlaantje en grote voortuin, is precies als de bewoner. Het statige pand, gebouwd in 2009, oogt nieuw maar ademt de sfeer van een oud herenhuis. Echt marmer, oude boeken en antiek meubilair ontbreken niet, een oude pendule evenmin.
Hier, in zijn residentie, oogt Bilder ontspannen en voert hij losjes zijn gesprek. Zonder verdere inleiding vertelt hij wat hem dreef en drijft, hoe hij de dingen beziet en wat zijn visie en werkwijze als eerste burger van Zwartewaterland zijn.

Bilder: “Toen ik dit huis in 2009 liet bouwen, hield ik er rekening mee dat mijn werk in de Tweede Kamer zou aflopen. Ik had het daar na één ronde wel gezien. Het ging in de Haagse politiek vaak meer om het politieke spel dan om het bereiken van doelen voor de sameleving. Voor veel Kamerleden was het hoogste bereik het binnenhalen van een amendement, een kop in de Telegraaf of een stoel bij Pauw en Witteman. Als voormalig aannemer wil ik dat het komt tot het stapelen van stenen. Ik wil tastbaar resultaat en een ander belang dienen dan het eigenbelang.”.

Bent u teleurgesteld?
“Teleurstelling is niet het juiste woord. Ik heb het als een voorrecht beschouwd dat ik in Den Haag rond mocht lopen. Ik heb er geen spijt van en als ik het over mocht doen, deed ik het weer. Wel is het teleurstellend afgelopen voor mijn partij (Het CDA – PB): zij zijn van 41 naar 21 zetels gegaan. Voor het eerst in een lange geschiedenis was er weer een kabinet met een confessionele meerderheid met zowel het CDA als de ChristenUnie. Het staat nu te boek als één van de minst presterende.”

Hoe komt dat?
Bilder, beschouwend: “Een terugkerend thema is ‘Vertrouwen’. Dat was er in dat kabinet niet. Het was niet alleen zo dat Bos en Balkenende niet goed met elkaar konden opschieten: geen van de drie leiders kon met elkaar. Van Rouvoet en Balkenende had ik verwacht dat ze, vanwege een gedeelde confessie, een zekere verbondenheid met elkaar zouden voelen, maar die was er beslist niet. Dat is jammer, want de samenwerking had een andere, diepere dimensie moeten hebben.”.

Dat is de politiek van vandaag. Dat kun je toch verwachten?
“Zo hoort het niet. Ik was sinds 1998 wethouder in Ermelo en we hadden een college met 4 partijen. We werkten altijd eendrachtig samen en zeiden soms tegen elkaar: ‘Je kunt je toch niet voorstellen dat we straks bij de verkiezingen weer tegenover elkaar staan?’. In Den Haag wordt doorlopend campagne gevoerd.
In mijn kabinet was de strijd zo aanwezig dat er niet eens beleid gevormd kón worden.”

Bent u niet zo’n haantje?
“Niet in die zin. Wel in het behalen van resultaten: ik laat pas los als ik klaar ben.”
“Er zijn mensen die niet kunnen slapen als ze ’s avonds niet op televisie zijn geweest. Daar heb ik geen behoefte aan.”

Waarom niet?
“Ik vind dat ijdel vertoon. Dat heeft ook met mijn calvinistische achtergrond te maken: iets moet ergens toe leiden. Ik heb nooit van spelletjes gehouden en was er vroeger al niet voor te porren om urenlang Monopoly te spelen. Ik neem alleen een omweg als het nuttig is. Als een omweg de kans op succes vergroot, moet je die weg bewandelen. Anders niet.”

Heeft dat ook tot uw functie als burgemeester van Zwartewaterland geleid?
“Dat denk ik niet. Ik werd op het spoor gezet door mensen uit het Haagse en door de Commissaris van de Koningin, Geert Jansen. Er waren meerdere mensen die zeiden dat deze functie bij me zou passen.”
“Of ik een kruiwagen gehad heb? Op geen enkele manier! Als je over een kruiwagen wilt spreken, noem dan het advies van mensen die weten waarover ze praten. De sollicitatieprocedure was open en er hadden enkele tientallen mensen gesolliciteerd, dus een kruiwagen had ook geen zin gehad.”