Door Gert Jan v/d Berg

ZWOLLE/GENEMUIDEN - We spraken af in het ouderlijk huis in Zwolle. Ik werd welkom geheten door het gehele gezin Bremmer. Pa, ma, broer Matthijs en natuurlijk Jasper zelf zorgden voor een avondje “voetbalpraat”. Jasper Bremmer, de speler die Sportclub kwam versterken bij de start van het topklasse avontuur, verteld honderduit over zijn voetbaljeugd, FC Zwolle, de topklasse en zijn ambities. Wat volgt is een monoloog van een speler, die op zijn zachtst gezegd, een ongelukkig jaar achter de rug heeft.

“10 jaar FC Zwolle heeft me veel gebracht”

“Mijn eerste stappen op een voetbalveld zette ik vlak bij mijn huis op het terrein van de voetbalclub Z.A.C.. Als klein jochie leer je daar natuurlijk de beginselen van het voetbal, maar plezier in het spel is natuurlijk voor die kleintjes een eerste vereiste. Waarschijnlijk had ik toch wel wat talent want als 2e jaars E-pupil vertrok ik al richting het grote FC Zwolle. Daar stroomde ik direct in bij de D-pupillen om vervolgens vervroegd over te gaan naar de C’s. Hier heb ik drie jaar ingespeeld en vooral het laatste jaar in de eredivisie was schitterend om mee te maken. Logisch vervolg is dan natuurlijk de B en de A junioren om tenslotte aan te sluiten bij de beloften en mee te trainen bij de 1e selectie. Uiteindelijk is het bij FC Zwolle niet geworden wat ik had gehoopt natuurlijk, maar dat kan ik voor mezelf wel verklaren. Als 1e jaars A-junior ging het voortvarend, dat had als gevolg dat ik zo rond de winterstop al een basisplaats had bij de beloften. Hierdoor trainde ik ook mee met het eerste team. Hier wordt je natuurlijk nooit minder van. De problemen voor zover je daar van kunt spreken begonnen voor mij echter in het 2e jaar A. Ik vond het belangrijk dat ik naast mijn voetbalcarriere ook een studie ging volgen. FC Zwolle vind dat uiteraard ook belangrijk, want zeg nou zelf hoeveel mensen halen nu echt de top in het voetbal. Mijn probleem was dat ik een studie ging volgen op een scholengemeenschap waarmee de FC geen overeenkomst had. Dat betekent dus dat deze geen rekeningen houdt met mijn trainingstijden. Dan stuit je natuurlijk op problemen. Zo moest ik trainingen afzeggen om aan mijn schoolverplichtingen te voldoen. Ik heb uiteraard geprobeerd om school en voetbal op elkaar af te stemmen maar dat bleek voor mij niet mogelijk. Uiteindelijk heb ik de denkbeeldige bal bij FC Zwolle neergelegd, maar deze konden ook niks voor mij betekenen. Uiteindelijk ging het kaarsje langzaam uit voor mij bij FC Zwolle. Men trok zich terug uit de beloften competitie wat tot gevolg had dat ik niet meer mee hoefde te trainen bij het eerste. En men vond eigenlijk dat ik, dus door mijn zogenaamde afwijkende studie, de deur op slot deed voor een verder vervolg bij FC Zwolle. Tja, dan laat je toch 10 jaar voetbal achter je liggen. Jaren waarin ik veel heb geleerd en een ongelofelijke mooie tijd heb gehad. Je speelt natuurlijk veel en je krijgt specialistische training van mensen met veel ervaring. Ik hoef alleen maar de namen te noemen van Jaap Stam, Claus Boekweg en Jan Everse. Vooral de laatste bracht mij het positiespel bij, daar heb ik echt veel van opgestoken. Ach, je leert van iedereen als je er maar voor openstaat . Claus Boekweg hamerde erbij mij altijd op dat ik “aanwezig” moest zijn, dat wil zeggen dat ik de verdediging goed moest coachen of zoals dat in voetbaltermen heet goed moest neerzetten. Ik heb dat wel een beetje over me dat leiderschap. Niet voor niets was ik van die tien jaar bij Zwolle ongeveer zes jaar aanvoerder. Uiteindelijk kwam er dus een vroegtijdig einde aan mijn tijd bij FC Zwolle”.

“Ik heb bewust gekozen voor de topklasse”

“Daar sta je dan als 19 jarige en dan moet je op zoek naar een nieuwe club. Voor mezelf stond wel vast dat het een club uit de top van het amateurvoetbal moest zijn. Ik had natuurlijk geluk dat de topklasse net begon dus ik heb alles eens rustig op me af laten komen. Na gesprekken met enkele clubs was het voor mij echter al snel duidelijk waar mijn toekomst voorlopig lag. Die zou, als het aan mij lag, bij Sportclub zijn. Na een goed gesprek met de technische commissie, had ik kaartjes aangevraagd voor de promotiewedstrijd tegen ARC. Ik wilde natuurlijk ook eens kijken wie er speelden en wat de sfeer is rondom de wedstrijden, kortom: hoe beleefd men het voetbal in Genemuiden. Ik hoef de echte supporters van Sportclub dus niet uit te leggen dat ik toen in een keer verkocht was. Die maandag erop heb ik de andere clubs afgezegd, om in de loop van de week mijn ja-woord aan Sportclub te geven. Leuk om te vermelden is dat ik eigenlijk met Sportclub in contact ben gekomen via de familie Riemens. Ik heb natuurlijk met Jacco gespeeld dus men kende mijn voetbalkwaliteiten. Mede op voorspraak van Chris heeft men uiteindelijk contact met mij gezocht. Dan begint voor mij dus het avontuur topklasse. Ik begon met een kleine trainingsachterstand i.v.m. een late vakantie, maar ik merkte al snel dat ik wel mee kon komen met de groep. De eerste competitiewedstrijd stond ik, zoals ik alwel verwacht had, wissel maar door een zware blessure van Resokario (kruisband gescheurd red.) mocht ik de tweede wedstrijd tegen HHC vanaf het begin starten. Vooropgesteld, je gunt natuurlijk niemand zo’n blessure, maar het gaf mij de kans om mijn kunsten te tonen aan het publiek. Ik denk dat dat wel aardig is gelukt. De trainer zag i.i.g. geen reden om mij te wisselen. Zelf ben ik ook wel tevreden al kan het natuurlijk altijd wel wat beter. Het niveau is mij wel meegevallen, sterker nog ik had gedacht dat het nog wel wat hoger zou liggen. Je kunt het in mijn ogen vergelijken met de beloften competitie die ik bij FC Zwolle heb gespeeld. Het grote verschil met deze competitie is natuurlijk de entourage er om heen. Veel meer publiek en aandacht en het leeft ook echt bij de clubs. Je ziet hier ook het verschil tussen stad en dorp. In Zwolle heb je zoveel clubs maar in Genemuiden maar een, iedereen gaat er dus ook voor en dat vind ik geweldig”.

“Die blessure’s geven me een dubbel gevoel”

“Uiteindelijk loop ik dan thuis tegen Sparta Nijkerk een blessure op wat me uiteindelijk vijf maanden kost. Dat is natuurlijk enorm balen want het ging natuurlijk “lekker”. Tegen Katwijk doe ik dan weer voor het eerst mee om daarna het seizoen goed af te sluiten. In die zomerstop heb ik extra doorgetraind om super fit te starten aan het nieuwe seizoen. Je begrijpt dan hoe zwaar die tik was toen ik kreeg te maken met een nieuwe blessure. Het leek eerst mee te vallen, je neemt wat rust en gaat dan gewoon spelen. Tegen Noordwijk ging het spelen nog wel redelijk, maar de dagen erna gaven volop “reactie”. Dan weet je en voel je gewoon dat het niet goed zit. Uiteindelijk blijkt dan dat je middenvoetsbeentje is gebroken. Dat gaf mij naast het fysieke ongemak ook een mentaal probleem. Je hebt er alles voor gedaan om fit te geraken, sterker nog je bent fit en dan gebeurt er dit. Dan stort je voetbalwereldje even in. Ik had ook geen zin meer om wedstrijden te bekijken of naar trainingen te gaan, zo “down” voel je je dan. De ware aard van Sportclub komt dan wel naar boven, want veel spelers, begeleiders en supporters die steunen je op allerlei manieren. Dat doet je super goed en geeft ook aan wat voor een warme club Sportclub is. Met name aan Resokario heb ik veel steun gehad. Hij weet natuurlijk als geen ander hoe het is om terug te komen na zo’n lange blessureperiode en heeft me vaak gezegd dat ik het positief moest bekijken, hoe moeilijk dat ook was. Nu gaat het weer “cresendo”, na mijn operatie had ik nog wel wat pijn, maar je merkt gewoon dat het per week beter gaat. Ik richt me dan ook op de periode na de winterstop. Dan heeft het ook wel lang genoeg geduurd. Want weet je die blessure geeft je gewoon een dubbel gevoel. Je mist zoveel wedstrijden en als je dan bijvoorbeeld bij FC Twente op het veld staat dan denk je, mooi voor de club, maar hier had ik ook moeten staan. Verder wil je je natuurlijk meten met de beste clubs uit de topklasse en zien of je stand houdt tegen die spitsen. Je begrijpt dat het van mij eind januari mag zijn”!

“Wij mogen nu niet meer zo snel tevreden zijn”

“Uiteindelijk hoop ik dus weer zo snel mogelijk mee te doen na de winter. Ik vind dat we ons overigens niet meer zo snel tevreden moeten stellen. We spelen dit seizoen redelijk en staan er gewoon goed op. Er zit niet zoveel puntenverschil tussen de bovenste pakweg 8 teams, maar we kunnen nu niet zeggen dat we voor het rechterrijtje gaan. Uiteraard zit dit seizoen alles een beetje mee vergeleken met vorig jaar, afgezien van mijn blessure is er niemand langdurig geblesseerd en tel daar bij op dat we niet veel kaarten pakken dus de trainer kan vaak in dezelfde formatie spelen. Over een kampioenschap durf ik niet te spreken, overigens wel een mooie uitdaging, maar een plek bij de top 5 moet mogelijk zijn. Voor mezelf hoop ik dat ik hier ook weer mijn steentje aan kan bijdragen, maar dat zul je wel begrijpen natuurlijk. Over mijn verdere voetballoopbaan heb ik nog niet echt nagedacht. Van de vermeende interesse van De Graafschap heb ik ook wel gehoord natuurlijk, maar echt concreet is dat nooit geweest. Ik wil eerst fit geraken en de Sportclubsupporters laten zien wat ik in mijn mars heb. Voor mij is Sportclub een fijne en warme club waarvoor ik veel respect heb”!