Contact formulier  |  info@genemuidenactueel.nl  |  RSS  |  Twitter  |  Mobiel  |  Red.
>> achtergronden
woensdag 23 juli 2014
13e Jaargang... Update:

(Advertentie)

Jubilerend schooldirecteur Bart Gijssen: “Ik had nooit gedacht dat ik zo lang zou blijven”
woensdag 17-10-2012
‘Meester Gijssen’ vijfentwintig jaar directeur van basisscholen Gereformeerde Gemeente
'Meester Gijssen' tussen een aantal van 'zijn' kinderen
foto: 'Meester Gijssen' tussen een aantal van 'zijn' kinderen © Jannes v/d Berg

GENEMUIDEN -  Toen Bart Gijssen vijfentwintig jaar geleden aantrad als directeur van de reformatorische Rehobôthschool, had hij nooit gedacht dat hij lange tijd in Genemuiden zou blijven. Deze week viert ‘meester Gijssen’ dat hij vijfentwintig jaar directeur is in dienst van de Vereniging tot het verstrekken van basisonderwijs op Gereformeerde grondslag te Genemuiden.

Door Pieter Beens

“Mijn sollicitatie werd meer ingegeven door de wens om directeur te zijn dan door de wens om in Genemuiden te gaan werken”, glimlacht Gijssen openhartig. Afkomstig uit Zeeland, belandde hij door de vacaturenood in de jaren ’70 en ’80 in Elspeet. Vanuit het Veluwse dorp solliciteerde de jonge onderwijzer naar de functie van directeur op de Rehobôthschool in Genemuiden. Gijssen: “Leidinggeven heeft me altijd aangesproken. Ik haalde op mijn 15e mijn middenstandsdiploma met het idee dat ik ooit voor mezelf zou beginnen. Uiteindelijk werd het toch het onderwijs: daarin kon ik het beste van onderwijs én leidinggeven combineren.” Zijn afgewogen opmerkingen en pretogen getuigen van intelligentie en betrokkenheid en geven zijn opmerkingen soms wat plezierige ondeugendheid.

Moeilijk begin

Bij zijn aantreden, op 1 augustus 1987, telde de Rehobôthschool 353 leerlingen. “In de tijd van mijn aanstelling op de Rehobôthschool bestond er nog geen speciale opleiding tot directeur”, vertelt Gijssen. “Ik moest me het vak zelf aanleren. Ik ben dan ook door schade en schande wijs geworden.”

Op de vraag of Gijssen bij zijn aanstelling in het diepe werd gegooid, reageert hij lachend: “Ik ben in het diepe gesprongen!” Serieus: “Het was van meet af aan heel weldadig. Ik hoefde het immers niet alleen toe doen, maar had een goed team om me heen. De beginjaren waren best heel moeilijk. Ik vond het moeilijk om mijn weg te vinden in de verantwoordelijkheden. In die tijd bestond er nog geen duidelijke taakomschrijving. Pas in de laatste jaren zijn er veel bestuurlijke verantwoordelijkheden overgedragen aan leidinggevenden. Daardoor is duidelijker geworden wat de taak van een directeur is. In het begin was het vaak een zoektocht met lange vergaderingen. Gelukkig heb ik veel hulp en ruggensteun gekregen van mijn collega’s.”

Wat Gijssen ook als nadelig ervoer, was het vele personeelsverloop op de Rehobôthschool. “Nu, na 25 jaar, ben ik bezig met mijn 3e team. Ik had niet gedacht dat ik zo lang zou blijven, maar door dat verloop heb ik er ook nooit meer over nagedacht om weer weg te gaan: alleen door te blijven kon ik stabiliteit geven aan heel veel mensen.”

Genemuider cultuur

De Genemuider cultuur was voor Gijssen best even wennen. Toch spreekt hij positief en met waardering over de lokale bevolking. “De Genemuidenaren zijn behoorlijk open. Veel mensen zeggen wat ze denken. Dat ervaar ik als plezierig, want dan weet je wat je aan elkaar hebt. Het kan echter ook heel confronterend zijn. Daar moet je mee leren omgaan. Ik heb in de loop der jaren echter wel geleerd dat mensen het lang niet altijd zo bedoelen als ze zeggen.”

“Wat ik lange tijd als een zorgpunt ervaren was de Genemuider opvatting dat studie niet zo belangrijk is als je maar bereid bent om te leren. Daardoor besteedde men weinig aandacht aan huiswerk. De laatste jaren bemerk ik echter voortschrijdend inzicht: mensen vinden het belangrijk dat hun kind ook op de basisschool zijn best doet. Dat is een gunstige kentering.”

Potlood begraven

Hoewel hij al jaren niet meer voor de klas staat, is Gijssen een man met warm gevoel voor zijn teams en leerlingen. Met glanzende ogen vertelt hij over wat hij betitelt als ‘de mooiste ervaring in zijn werk’: “Dat voltrekt zich met regelmaat steeds weer opnieuw: het zien groeien van mensen. Het is prachtig om te zien hoe kinderen iedere keer weer blij en verwonderd zijn dat ze weer een stapje hoger zijn geklommen. Ze hebben een bereidheid om te leren en die bereidheid zie ik ook bij mijn collega’s.”

 

Die bereidheid om te groeien is ook Gijssen zelf niet onbekend. Hij vertelt openhartig over wat hij zelf ‘één van de belangrijkste perioden in mijn leven’ noemt: “Nu acht jaar geleden volgde ik een cursus schoolvideo-interactiebegeleiding waarin ik sterk met mezelf geconfronteerd. Er werd geconstateerd dat ik sterk geneigd was me te richten op wat niet goed gaat en dat ik te weinig aandacht had voor het positieve.” Eerlijk: “Dat heeft me veel gedaan. Na die tijd ben ik een ander mens geworden. Ik heb mijn rode potlood begraven en zoek nu in de gesprekken met mijn omgeving naar het positieve. Dat veroorzaakt flow bij jezelf en bij de ander. Door complimenten te geven aan anderen, maak je krachten los die in sterke mate bijdragen aan de ontwikkeling van kinderen. Dat staat haaks op ons christelijke mensbeeld, maar ondanks dat mogen en moeten we steeds zoeken naar positieve aspecten die kunnen bijdragen aan de ontwikkeling van kinderen.”

Leider

Nu, vijfentwintig jaar na zijn aanstelling, ervaart Gijssen, die door diverse ontwikkelingen ook directeur van de Eben-Haëzerschool werd, zijn werk nog steeds als een uitdaging: “Het is me meer een lust dan een last. Ik voel me ook meer een leider dan een manager. Het inspireren van mensen, leiding geven aan het onderwijsproces, realiseren van een taakgerichte werksfeer: ik ontleen er veel arbeidsvreugde aan. Ik heb er wel verantwoordelijkheden bij gekregen, maar mijn werk is plezieriger geworden.”

Schat in de akker

Verantwoordelijkheid voelt Gijssen ook voor ‘zijn’ kinderen. “Ze leven in een overprikkelde wereld”, stelt hij. “We moeten daarom zoeken naar een heldere koers. We mogen dankbaar vaststellen dat er nog steeds vrijheid van onderwijs is, al mogen we ons wel afvragen hoe lang dit nog zal duren.

De politieke situatie geeft aanleiding tot somberheid. Het is goed om scenario’s te bedenken voor wanneer de overheid de geldkraan dicht zal draaien. We mogen echter vertrouwen dat de Heere ook wil zorgen in de toekomst. De omstandigheden geven aanleiding om juist met nog meer liefde en ernst kinderen te wijzen op en te doen zoeken naar ‘de schat in de akker’. We mogen niet gaan doemdenken, immers: ‘Gods Woord houdt stand in eeuwigheid’.

 

Gepubliceerd op: woensdag 17-10-2012 door Pieter Beens. 4212 keer gelezen..

Reageren is slechts toegestaan voor geregistreerde bezoekers.


(Advertentie)

Wie is Online ?..

Nu online: 43 bezoeker(s)
LEDEN LOGIN
Inloggen





(Advertenties)

(Advertentie)

Pagina gegenereerd in 0.0287 s. | Webmaster:Redactie | disclaimer | login