Al 15 jaar de nieuwssite voor Genemuiden!
1 oktober 2020
Agenda
Van Dijk Heftrucks (tijdelijk)

Krantenknipsel (column Erik Driessen)

Geplaatst op: 25 augustus 2015

Vroeger was het bijzonder dat je in de krant stond. Dan knipte je zo’n stukje uit en dat bewaarde je zorgvuldig in een plakboek of je hing het op aan een prikbord. Visite liet je vol trots het knipsel zien. “Kijk, ik sta in de krant”, zei je dan. Zo smaakte ik zelf een keer het genoegen om pontificaal op de voorpagina van De Stadskoerier te verschijnen. Wegrennend voor een hoosbui tijdens de Biestemerk. Tegenwoordig moet je bijna je best doen om uit de media te blijven. Zeker in Genemuiden waar meer mediamensen dan tapijtfabrieken zijn.

Dat geeft de veranderingen in de branche goed weer. Toen ik twintig jaar geleden in de journalistiek verzeild raakte, kon je in feite pas aan de slag als de postbode op bezoek was geweest. Dan nam je een flinke stapel enveloppen door en tikte braaf de binnengekomen persberichten over. De halve werkdag zat er dan wel zo ongeveer op. Als ANP-correspondent had ik een pieper op zak. Bij brand of ander ontij werd ik opgepiept, waarna ik naar de dichtstbijzijnde telefooncel moest om de redactie te bellen. Vervolgens zocht ik uit wat er aan de hand was, tikte een bericht dat ik later via een modem doorstuurde. Meestal was de brand dan ondertussen wel uit.

Tegenwoordig is dat ondenkbaar. Dankzij smartphones en social media is bijna iedereen persfotograaf. En op Youtube maak je zelf televisie. Iedereen met een camera behoort blijkbaar tot de pers. Als er een ongeval plaatsvindt, staat dat binnen een minuut op Twitter en daarna razendsnel op andere media. Ik zag gisteren meer foto’s van onder water gelopen straten dan er regendruppels uit de lucht vielen. Kranten zijn verworden tot een verzameling van oud nieuws. Jongeren kijken al nauwelijks televisie meer. Nog even en het is net zo’n achterhaald medium als de stadsomroeper. En daarna worden Facebook, Twitter en Youtube ook afgeserveerd voor een nog moderner medium.

Tegen die tijd verlang ik vermoedelijk terug naar die stapel enveloppen, die akelige pieper en telefoons met een snoertje er aan. En een prikbord waaraan een krantenknipsel hangt.

 

Gepubliceerd door Erik Driessen
Van Dijk Containers 500